Afgelopen week liep ik terug naar huis vanaf het winkelcentrum na wat boodschappen te hebben gedaan. Tussen de voegen van de stoeptegels zag ik een hommel liggen. In eerste instantie liep ik door, maar keerde toch weer om en liep terug. Ik knielde bij de hommel neer en keek of hij nog leefde. Dat was niet het geval. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem daar zo te laten liggen. Gewoon het idee dat iemand erop zou gaan staan.. Ik pakte een boomblad die in de buurt in het gras lag, legde de hommel erop en liep naar de struiken. Daar legde ik hem op de aarde en dekte hem toe met het blad en keerde terug naar de stoep.
Ondertussen was er een vrouw met twee kinderen langs komen lopen. Ze draait zich naar mij om met haar hand op haar hart en zei: “Daar word ik toch zo blij van als ik dat mensen zie doen! Heb je hem gered?” “Nee”, antwoordde ik “hij was helaas dood, maar kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem op de stoep te laten liggen.” “Nou”, zei ze “ik word er helemaal blij van! Dank je wel!” “En jij bedankt dat je dit met mij deelt!” zei ik haar.
We riepen: “Fijne dag nog!” naar elkaar, draaide ons weer om en vervolgde ieder onze weg. Met een glimlach op mijn gezicht en een blij gevoel in mijn hart liep ik naar huis. Wat mooi om te doen wat mijn hart mij ingeeft en dan zo’n mooie korte ontmoeting te mogen hebben. Dankbaar!